సత్య

యిక కొన్ని వర్షపుచుక్కల్ని దాచి పెట్టుకుంటాను,అవి పాత విత్తనాలే!.ప్రతి ఏడాది పూల మొక్కల విత్తనాలతో బాటు వాట్ని గొప్పి తవ్వి నాటమంటాను.మా కొండ పోడు   గూటిలొ రాత్రిపూట వెదురు పొదలనుండి వీచే గాలి మిట్ట  మధ్యాహ్నం జముడు కాకి దిష్టి బొమ్మలా కూస్తుంది. ఉదయం  కుబుసం  వదులుతూ తన నలుపు రంగులోకి వచ్చేస్తుంది. రంగులన్నీ వర్షపు చుక్కల్లా  మట్టి కంటి గూడులో నిద్రిస్తాయి. యిక నేల నీటి కోసం ఎదురు చూడదు. కూతపాటి దూరంలో మళ్ళి రెండు ప్రాంతాల విభజనకు మూల  వాసుల ఊర్లూ విభజన  గీతను  గీసే చేతి కర్రలయ్యాయి. ఎప్పటి లానే కొండచుగూటిలోని నీటి ఖనిజంగా చేతికర్ర  ఒదిగే వుంది. దూరంగా ... నదిఒడ్డున నగారాల నిర్మాణం విస్తరిస్తోంది. చిన్న రాజధాని పెద్దదవుతోంది. వందల ఏళ్ల  చరిత్ర గల నగరాల్లానే ,నదులూ ఎండిపోతాయి. నది ఒడ్డున మోడు చెట్టునుండి రాలుతున్న ఆకుల్లా వలసపక్షుల  గుడారాలూ  వెలుస్తాయి. చెట్టుకి నేల లేదు, నేలకి నీటి చుక్క లేదు, నగర నిర్మాణానికి మట్టి లేదు. భూమంతా కొందరి గుప్పిట్లోనే బందీ. భూమిప్పుడు బంగ...

చెట్లనీడల్లో గోళీలు ఆడుతున్నప్పుడు రంగుటాకుల గొడుగుల కిరీటధారులం వేళ్ళ వింటిబద్ద నుండి వెలువడిన వెలుతురు పిట్టలం రోజంతా స్నేహితులం కప్పల్లా ఎగురుకుంటూ వూరంతా తిరిగొచ్చే వాళ్ళం సాయంత్రానికి గెలిచిన గోళీలని మట్టిలో దాచుకుని ఎవరిగూటికి వాళ్ళు వెళ్ళే వాళ్ళం రాత్రంతా గోళీల్లోని వెలుతురు పిట్ట అరలోని చమురు దీపంలా నక్షత్రం గూటినుండి మమ్మల్ని చూస్తూ వుండేది ఇక ఇప్పుడు ఎదిగిన తర్వాత ఎండిన మోడు గొంతు సీసాలో ఇరుకున్న   గోళీనయ్యాను మిగతా మిత్రులు...! (12-6-14)

నేను ఓ చెట్టుని కౌగలించుకున్నప్పుడు నాలోని వృక్షత్వం నింగిలో తటాకమవుతుంది నేను మటుకు సదా పూల రేకుల్లా... ఎండుటాకుల్లా... వేర్ల మొదళ్ళలో రాలుతూనే వుంటా ఆమె అరికాళ్ళ రేఖలు నా మీదుగా పయనించినప్పుడు తొలకరికి మట్టి చిట్లి వివిధ రంగుల్లో విచ్చుకుంటుంది ఆకాశం తన రంగుల వస్త్రాన్ని ఆరేసుకున్నట్లు తడి మట్టి రాట్నం మీద హస్తరేఖల్లా ముద్రితమవుతున్న చిత్రం అంకురిస్తుంది (9-6-14)

ఇద్దరం కలిసి మొలకల్ని నాటుతున్నప్పుడు ఇరువురి కౌ గిలింతప్పటి చేతి వేళ్ళ మధ్యన ఖాళీలో చీకటి వెలుగు ఒకటవ్వడానికి చోటు ఆవిర్భవిస్తుంది సాంగత్యపు చూపులోని మౌన గీతం ఎప్పటికీ మట్టిలో జీవకణంలా మిగిలిపోతుంది ( 9-6-14)

చెరువులో ఎవరో రాయి వేస్తే ఏర్పడ్డ వలయాల్లా గుంటాయి మొహాలు నవ్వుతూ ... నవ్విస్తూ ... ఏడుస్తూ ... ఏడ్పిస్తూ ... తడి ఎండుతున్న నీటిలా .. . చెరువులో ఆకులా రాలితే బాగుండు నీటి మొహంలాగుంటుంది బతుకు 29 అక్టోబర్‌ 2000 హైదరాబాద్‌

ఉదయం దీప స్థంభం పైన వాలిన పావురాళ్ళు గమ్యం నిర్దేశించుకున్నాయి ప్రయాణం  ఆద్యంతం సరంగు పాటల్లాంటి కబుర్లు ప్రయాణపు బడలిక తీర్చిన ఆకాశ గంగ రొట్టమాకు వాగులో  మజిలీ ఓ మోనోలిత్ చుట్టూ రాలిన ఎండుటాకుల మీద సహచరుల్మంతా  పాదముద్రల దస్తూరిని వదిలి రెక్కలకు  ఊరి మట్టి లేహ్యానద్దుకుని తిరిగి గూటికి చేరాం అప్పటికే నిశాచర రోడ్లకి వెలుతుర్లని పొదిగి పావురాళ్ళు నిష్క్రమించాయి మర్నాడు ఉదయం పసుపచ్చని ఆకుల్లా పావురాళ్ళు నగర గాలికి పచ్చిరొట్ట  కబుర్లందించాయి నింగి పాదాలకి పారాణి రంగంటుకుంది తాజా తీర్మానం... ప్రయాణం గమ్యానికి,  మొదటి, చివరి   అడుగుల  నడుమ అయిస్కాంతపు రేఖల గగనం రండి ఊరెండుటాకుల వ్యోమగామిలో పయనించి వద్దాం (రొట్టమాకు ప్రయాణంలో దారిపొడవున సహచరులైన వారందరికి) (21-5-17)

పొద్దున్నే దేవగన్నేరు ఆకుల్లోని వర్షపు చుక్కల కొలనులో పిట్ట స్నానం చేస్తోంది ఆమె నా మదిలో ఈత కొడుతున్న సవ్వడి కొమ్మలపైన ఆకుల నీడల  మీద పిచుకల జంటల కేరింతలు ఆకుల తంత్రుల నుండి ప్రవహించే లేత పచ్చని వెలుతురు పాటలు ఇదంతా నా ప్రహరీ గోడ వెలుపల వాయుగుండం పిదప ఏర్పడిన వాతావరణం మరి సముద్రపు తీరప్రాంతంలో... తలలు వాల్చేసిన వరి చేలు సముద్రపు అంచున పుట్టిన నేల కలయిక,విడిపోయే పక్షి గూటి చూపు నింగి అలల నావ నీటి మట్టి సారం ఇదంతా దేవగన్నేరు  ఆకుల్లోని వర్షపు చుక్కల కొలనులో పిట్ట స్నానం చేసేలోపే రెక్కల సవ్వడి గాలికి   ఏర్పడిన శ్వాస నిట్టూర్పు  (10-5-14)